نگارنده خود در اين‌باره در خلال قصيده‌اى چنين سروده است : در دامن پيامبر رشد و نمو كردى / و خوشا به حال كسى كه محمد ( ص ) او را به دامن خود نشانيد خوراك داد تو را با علم الهى رشددهنده / پس علمى نيست جز آنكه خبرى از تو آن را فرا گرفته باشد به آداب پيامبر در كودكى و بلوغ مؤدب شدى / و خلق‌وخوى گرامى و درخشان او را كسب كردى دوم ، سبقت در اسلام . آن حضرت هرگز بر بتى سجده نكرد . ابن ابى الحديد مىنويسد : آنچه مىگويم دربارهء مردى است كه از ديگران به سوى هدايت پيشى جست و به خداى ايمان آورد . و هركس كه در آن روزگاران زندگى مىكرد ، بتهاى سنگى را مىپرستيد و آفريدگار يكتا را مورد انكار قرار مىداد . هيچ‌كس در حركت به سوى توحيد و يكتاپرستى بر على سبقت نگرفت به جز محمد ( ص ) پيامبر خدا كه در هر خير و نيكويى پيشاهنگ همگان بود . اكثر محدثان اتفاق دارند كه على ( ع ) نخستين كسى بود كه از رسول اكرم ( ص ) پيروى كرد و به دو ايمان آورد . جز شمار اندكى ، كسى با اين قول مخالف نيست . آن حضرت خود مىفرمايد : منم صديق اكبر و منم فاروق اول . پيش از آنكه مردم به اسلام روى آورند من اسلام آورده بودم و قبل از آنكه نماز بگزارند ، من نماز خوانده بودم . اين مطلب براى هركس كه در كتب محدثان اندكى دقت كند ، ثابت خواهد شد و آن را به وضوح درخواهد يافت . و اقدى و ابن جرير طبرى نيز بر اين قول رفته‌اند و صاحب كتاب استيعاب ، همين قول را ترجيح داده و براى تقويت آن دلايلى نيز ارائه كرده است . در اسد الغابه آمده است : در گفتار بسيارى از علما ، از على به عنوان نخستين كسى كه اسلام آورده است ياد مىشود . ابن عبد البر نيز در استيعاب مىگويد : از سلمان و ابو ذر و مقداد و خباب و جابر و ابو سعيد خدرى و زيد بن ارقم روايت شده است كه على بن ابيطالب اولين كسى است كه اسلام آورد و اينان آن حضرت را بر ديگر صحابه تفضيل داده‌اند . ابن اسحاق نيز گفته است : اولين مردى كه به خداوند و فرستاده‌اش محمد ( ص ) ايمان آورد على بن ابيطالب ( ع ) بود . سخن ابن شهاب نيز همين است غير از آنكه او مىگويد : اولين مردى كه پس از خديجه به پيامبر ايمان آورد ، على بود . همهء علما البته دربارهء خديجه همين اعتقاد را اظهار كرده‌اند . سپس از ابن عباس روايت شده است كه گفت : على چهار خصلت داشت كه اين چهار خصلت در كس ديگرى موجود نبود . اول آنكه او نخستين كسى از عرب و غير عرب بود كه با پيامبر نماز گزارد . و هم اوست كه در هر جنگى پرچمدارى پيامبر را مىپذيرفت و هم على است كه در روزى كه همه از يارى پيامبر دست شسته و گريخته بودند